İrem KÖSE, Gülsüm Sıla Uzkar
Mimarlık eğitimi, tasarım odaklı yapısı ve disiplinlerarası içeriğiyle yükseköğretimde stratejik bir konuma sahiptir. Türkiye’de 1980’li yıllardan itibaren uygulanan yükseköğretim politikaları, mimarlık bölümlerinin sayısında önemli artışa yol açmış; bu durum, eğitimde hem nicel büyümeyi hem de kalite tartışmalarını beraberinde getirmiştir. Bu çalışma, Türkiye’deki mimarlık bölümlerinin mevcut durumunu yapısal, kurumsal, bölgesel ve pedagojik boyutlarda incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma kapsamında karma yöntem yaklaşımı benimsenmiş; nicel veriler (kuruluş yılı, fakülte yapılanması, coğrafi dağılım, akademik kadro, akreditasyon durumu) istatistiksel olarak analiz edilmiş, ders içerikleri ise içerik analizi ve kelime frekansı yöntemleriyle değerlendirilmiştir. MİAK akreditasyonuna sahip devlet ve vakıf üniversitelerinin müfredatları dokuz ana kategori altında karşılaştırılmıştır. Bulgular, mimarlık eğitiminin her iki kurum türünde de tasarım odaklı bir çerçeveye sahip olduğunu, ancak vakıf üniversitelerinin esneklik ve çağdaş temalar açısından daha çeşitlendirilmiş programlar sunduğunu göstermektedir. Coğrafi dağılımda belirgin eşitsizlikler, düşük akreditasyon oranları ve akademik kadro farklılıkları öne çıkmaktadır. Sonuç olarak, çalışma mimarlık eğitiminin geliştirilmesi için kalite güvencesi, bölgesel denge, müfredat güncelleme ve akademik kadro politikalarına yönelik öneriler sunmakta; gelecekte küresel standartlarla uyumlu, sürdürülebilir ve yenilikçi bir mimarlık eğitimi vizyonunun inşasına zemin hazırlamaktadır.