Tanrı’ya Bağlanma ve Dinî Yönelim Biçimlerinin Psikolojik Sağlamlıkla İlişkisi: Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Örneği

Bu araştırma, yüksek din öğretimi alan gençlerde Tanrı’ya bağlanma biçimleri ve dinî yönelim türleri ile psikolojik sağlamlık arasındaki ilişkileri incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi’nde öğrenim gören öğrenciler arasından gönüllülük esasına göre kolayda örnekleme yöntemiyle seçilen 342 lisans öğrencisi (Kadın %72,5; Erkek %27,5) üzerinde gerçekleştirilmiştir. Veriler “Tanrı’ya Bağlanma Ölçeği” (TBÖ), “Kısa Psikolojik Sağlamlık Ölçeği” (KPSÖ) ve “Yeniden Yapılandırılmış Müslüman Dinî Yönelim Ölçeği” (MROS-R) ile toplanmış, korelasyon ve çoklu regresyon analizleri ile çözümlenmiştir. Korelasyon analizlerine göre psikolojik sağlamlık ile Tanrı’ya kaygılı/güvensiz bağlanma arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki belirlenmiştir (p<.01). Bununla birlikte psikolojik sağlamlık ile içsel, dışsal, sorgulayıcı ve katı kuralcı dinî yönelimler arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edilmemiştir (p>.05). Benzer biçimde, Tanrı’ya güvenli bağlanma ile psikolojik sağlamlık arasında da anlamlı bir ilişki saptanmamıştır (p> .05). Buna karşılık çoklu regresyon analizinde, içsel dinî yönelimin psikolojik sağlamlıkla pozitif yönde, Tanrı’ya kaygılı/güvensiz bağlanmanın ise negatif yönde anlamlı bir yordayıcı olduğu ortaya konmuştur (p<.01). Araştırma sonuçları, farklı dinî değişkenlerin psikolojik sağlamlıkla ilişkilerinin tek boyutlu olmadığını, özellikle kaygılı/güvensiz bağlanma örüntülerinin psikolojik dayanıklılıkla daha güçlü biçimde bağlantılı olduğunu göstermektedir.