M. Yilmaz
Sultan II. Abdülhamid’e karşı muhalefet hareketini yürüten Jön Türkler padişahı tahttan indirmeyi amaç olarak benimsemiştir. Basın ve yayın üzerinden yaptıkları propaganda faaliyetleriyle II. Abdülhamid aleyhinde kamuoyu oluşturmaya çalışmışlardır. II. Abdülhamid’in şüpheci kişiliği ve suikasta uğrama korkusu Jön Türkler tarafından kullanılmıştır. Bu makale, Jön Türklerin yayın organlarında yer alan suikast söylemini ve bu söylemin meşrulaştırılma biçimlerini incelemektedir. Abdülhamid’in otoriter yönetim, sansür politikaları ve yaygın hafiye ağı şeklinde geliştirdiği güvenlikçi refleksler, dönemin muhalefetini yalnızca siyasi değil aynı zamanda psikolojik bir mücadeleye de zorlamıştır. Avrupa merkezli yayın yapan Jön Türk basını, II. Abdülhamid’i zalim bir müstebit ve mutlak kötülüğün sembolü olarak kodlayarak, ona karşı girişilecek olası bir suikastı siyasi bir zorunluluk ve devleti kurtaracak meşru bir müdafaa biçiminde sunmuştur. Çalışmada, Jön Türklerin yayınları ve döneme ait hatıralar üzerinden yürütülen tarihsel analiz yöntemiyle suikastın nasıl bir siyasi araç olarak konumlandığı ortaya konulmaktadır. Ayrıca bu tehdit atmosferinin II. Abdülhamid’in kişiliği üzerindeki psikolojik etkileri ve bunun yönetim tarzına yansımaları da değerlendirilmektedir. Sonuç olarak makale, muhalif basının şiddeti meşrulaştıran dilinin, yalnızca propaganda amacı taşımadığını; aynı zamanda padişahın artan baskıcı politikalarını besleyen unsur hâline geldiğini ileri sürmektedir. II. Abdülhamid döneminde siyasi iktidar-muhalefet ilişkisinin girift bir yapıyla biçimlendiği sonucuna varmaktadır.