Feyza Merve Seyhan
1982 Anayasası’nın 41. maddesinde Türk toplumunun temeli olarak nitelendirilen aile Anayasa’nın on iki farklı yerinde kullanılmıştır. Bu kurum önemine binaen hem negatif statü hakları içerisinde hem de sosyal devlet ilkesinden kaynaklanan pozitif yükümlülükler aracılığıyla devletin katkıda bulunması gereken bir alan olarak koruma altına alınmıştır. Çalışmada öncelikle aile kavramının anayasa hukukundaki yeri ve kapsamı ele alınacak, ardından Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları doğrultusunda kavramın dinamik yorumu değerlendirilecektir. Aile kurumu ele alınırken kadın ve çocuk hakları şeklinde ayrılmadan aile kavramı bir bütün olarak kabul edilecektir. Bu bağlamda bir bütün olan aile kurumunun 1982 Anayasası’nda nasıl düzenlendiği çalışmanın temel hareket noktası olacaktır. Anayasa’nın 10., 20., 41., 56., 57. ve 174. maddeleri başta olmak üzere ailenin korunmasına hizmet eden hükümler incelenecek; devletin müdahaleden kaçınma yükümlülüğü ile aileyi güçlendirme, aile bireylerini koruma ve aile hayatının sürdürülebilirliğini sağlama yönündeki yükümlülükleri analiz edilecektir. Ayrıca aile hayatının gizliliği, eşitlik ilkesi, medeni nikah esası, ifade özgürlüğünün sınırlandırılması ve konut hakkı gibi alanlar üzerinden ailenin anayasal koruma mekanizmaları üzerinden ortaya konulacaktır. Sonuç olarak, 1982 Anayasası’nın aile kurumunu korumak için yaptığı düzenlemelere bütüncül bir bakış açısıyla bakılarak uygulamada Anayasa’nın nasıl yorumlandığı üzerinde durulacaktır.