Eyyüp Akyüz
Bu çalışma, geç kapitalist toplumlarda yaygınlaşan aşırı meşguliyet ve tükenmişlik söylemlerini, bireyin rızasıyla inşa ettiği performatif bir statü göstergesi olarak incelemeyi amaçlamaktadır. Bu süreçte meşguliyet, mülksüzleşen modern insanın sahip olduğu tek “mülk” olan kendi zamanını, bizzat kendi elleriyle ateşe atarak ısınmaya çalışmasıdır. Modern özne, kurbanı olduğu bu yangının küllerinden bir prestij anıtı yükseltme telaşındadır. Yöntem olarak felsefi ve sosyolojik bir kavramsal senteze dayanan makale, zaman yoksunluğunun modern bir onur madalyasına dönüşümünü tartışmaktadır. Çalışmanın temel bulguları, meşguliyetin estetize edilmesinin yalnızca bilişsel sermayesi yüksek olan sınıflara mahsus bir ayrıcalık olduğunu ve alt sınıfların görünmez kılınan mecburi telaşıyla keskin bir sınıfsal asimetri yarattığını göstermektedir. Ayrıca, anlamsızlaşan mesleki pratiklerin yarattığı varoluşsal boşluğun sürekli bir koşturmaca haliyle maskelendiği, boş zamanın sömürgeleşmesiyle meşguliyetin bireyi kendi hakikatinden uzaklaştıran trajik bir narkoz işlevi gördüğü tespit edilmiştir. Sonuç olarak makale, bu performans döngüsünden kurtuluşun salt eylemsizlikte değil; yapay gösterişi reddederek insanın kendi fıtratına yaraşır sahici bir eylem ve varoluş biçimine dönmesinde yattığını savunmaktadır.