Murat Tatoğlu
İklim krizi, afetlerin sıklığını ve şiddetini artırarak geleneksel afet yönetimi anlayışlarının yetersiz kalmasına yol açmaktadır. Bu durum, afet yönetimi politikalarının kriz anı müdahalelerine odaklanan dar kapsamlı yaklaşımdan çıkarılarak risk azaltma, uyum ve sürdürülebilirlik perspektifleriyle yeniden kurgulanmasını zorunlu kılmaktadır. Bu çalışma, iklim krizi bağlamında Türkiye’nin afet yönetimi politikalarının dönüşümünü incelemekte ve mevcut politika araçlarını esneklik ile sürdürülebilirlik ilkeleri açısından değerlendirmektedir. Çalışmada öncelikle iklim değişikliği, afet yönetimi ve kamu politikası ilişkisine dair kuramsal bir çerçeve sunulmuş; ardından uluslararası karşılaştırmalarla farklı ülkelerin afet yönetiminde geliştirdiği yenilikçi uygulamalar incelenmiştir. Japonya’nın toplum temelli hazırlık modelleri ve Hollanda’nın doğa-temelli taşkın yönetimi afet yönetiminin sürdürülebilirlik ve esneklik boyutlarını öne çıkaran örnekler olarak tartışılmıştır. Türkiye açısından yapılan değerlendirmeler, mevcut afet yönetimi sisteminin güçlü kurumsal kapasiteye sahip olmasına rağmen, iklim krizinin belirsiz ve dinamik doğasına uyum sağlamakta yetersiz kaldığını göstermektedir. Sonuç bölümünde önerilen politika adımları, yerel yönetimlerin daha aktif rol üstlenmesi, afet sigortalarının kapsamının genişletilmesi, doğa-temelli çözümlerin kent planlamasına entegre edilmesi ve erken uyarı sistemlerinin sadeleştirilmesi üzerine yoğunlaşmaktadır. Bu yönüyle çalışma, afet yönetimi literatürüne iklim krizi perspektifinden katkı sunarken, Türkiye için sürdürülebilir ve esnek bir afet yönetimi vizyonu geliştirilmesine yönelik somut öneriler ortaya koymaktadır.