Eco-sociaal werk: een transformatieve praktijk?

De literatuur over eco-sociaal werk roept op tot een transformatieve praktijk die bijdraagt aan een (klimaat)rechtvaardige wereld. Dit artikel onderzoekt de ambities en het potentieel van eco-sociale praktijken om bij te dragen aan rechtvaardigheid. Met behulp van Nancy Fraser’s theorie, waarin zij erkenning, distributie en representatie onderscheidt als dimensies van rechtvaardigheid, analyseren we de transformatieve ambities van drie typen eco-sociale praktijken: eco-sociaal opbouwwerk, natuurinterventies en eco-sociale innovaties. De analyse laat zien dat opbouwwerk kan bijdragen aan alle drie de rechtvaardigheidsdimensies, maar wordt begrensd door de afhankelijkheid van lokale overheden. Natuurinterventies vergroten welzijn, maar blijven vaak instrumenteel en antropocentrisch. Eco-sociale innovaties bieden alternatieven voor een duurzamere en inclusievere economie, maar kampen met uitsluiting en de ‘dempende’ werking van institutionele inbedding. We concluderen dat eco-sociaal werk de potentie heeft om transformatieve rechtvaardigheid te bevorderen, mits het actief inzet op professionele autonomie, wederkerige mens-natuurrelaties en radicale inclusie in duurzaamheidsinitiatieven.