Ensar Kıvrak
Bu çalışma, milliyetçiliğin sosyo-ekonomik eşitsizlik karşısındaki işlevini hem kuramsal hem de ampirik düzeyde Türkiye bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Milliyetçilik, yalnızca siyasal ya da kültürel bir aidiyet biçimi olarak değil; ekonomik güvencesizlik, statü kaybı ve toplumsal eşitsizlikler karşısında bireyler için sembolik bir telafi ve statü ikamesi mekanizması olarak ele alınmaktadır. Çalışma, literatürde tartışılan eşitsizlik eşiği hipotezinden hareketle, milliyetçi aidiyetin hangi koşullarda güçlendiğini ve hangi noktadan sonra bu telafi işlevinin zayıfladığını analiz etmektedir. Çalışmanın ampirik kısmında, Türkiye Genel Sosyal Saha Araştırması (TGSS) 2024 verileri kullanılmış; veri seti üzerinde hiyerarşik regresyon analizleri gerçekleştirilmiş ve gelir ile milliyetçi tutumlar arasındaki doğrusal olmayan ilişkileri test etmek amacıyla modellere karesel terimler dahil edilmiştir. Bulgular, toplum genelinde yüksek düzeyde ekonomik karamsarlık ve geçim zorluğu algısına rağmen ulusal kimliğin güçlü bir aidiyet unsuru olmaya devam ettiğini göstermektedir. Bununla birlikte bulgular, eşitsizliğin belirli bir doygunluk noktasını aşması durumunda bu mekanizmanın etkisini kaybettiğine işaret etmektedir. Gelir düzeyi ile milliyetçi tutumlar arasında tespit edilen ters-U biçimli ilişki, milliyetçi söylemin eşitsizliği maskeleme ve meşrulaştırma gücünün ekonomik koşullarla sınırlı olduğunu ampirik olarak doğrulamaktadır. Çalışma, sosyo-ekonomik adaletin sağlanamaması halinde milliyetçiliğin toplumsal gerilimleri uzun vadede yönetme ve dengeleme kapasitesinin azalacağını ileri sürmekte; toplumsal bütünleşmenin sürdürülebilmesi için yapısal ekonomik iyileştirmelerin zorunlu olduğuna işaret etmektedir.